| moonab 的个人资料mhoonab照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
2月23日 ช่วงเวลามึนๆของชีวิต เฮ้ออออออออออออออออ หายไปนานกับการอัพสเปซ ในที่สุดก็ค้นพบการเข้ามาในสเปซของตนเอง สังเกตหายครั้งละ เวลามีปัญหาอยากระบายอะไรในใจออกมานี่ เข้าสเปซตัวเองได้ง่ายๆ ไม่เหมือนตอนมีความสุขนึกจะเขียนอะไรดีให้คนอื่นอ่านกันเป็นต้องมีปัญหา มีคงเป็นสเปซที่ชอบความทุข์มั๊ง ใช้งานมันได้ทุกที
ช่วงปลายปี 2549 ที่ผ่านมาได้มีโอกาสรู้จักกับน้องรหัสของเพื่อน เป็นเด็กๆดี ขำๆ สนุกๆ พูดตรงดี บางครั้งก็รั่วๆ แต่น่ารักรึป่าว (อันนี้ไม่รู้ จะต้องลองคิดดูอีกที) ก็รู้สึกดีนะ
มาเรื่องไม่สบายใจบ้างดีกว่า ตั้งแต่ต้นปีมาแล้วเป็นอะไรก็ไม่รู้ สิ่งที่ทำไม่ค่อยได้ดั่งใจเลย ทำอะไรมักจะผิดพลาด เครียดตลอดเลย ว่าจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นแล้ว แต่มัก็ยังผิดพลาดอีก ไม่นึกเลยว่าจะต้องพูดคำนี้ออกมาในชีวิต "ฉันเหนื่อยแล้วนะ" ชีวิตการทำงานนี่ไม่เหมือนเรียนเลยจริงๆ (แต่ก็ถือว่าโชคดีนะ คนที่ทำงานด้วยเขาเห็นเราเหมือนลูกหลาน จึงคอยสั่งสอน แนะนำเวลาพลาด) เฮ้อ รึว่าเรามันเป็นพวก perfectionism ที่ต้องการความสมบูรณ์พร้อมในทุกด้าน แต่มันเป็นไปไม่ได้ ทุกอย่างย่อมมีความผิดพลาดได้เสมอๆ จะพยายามปรับปรุงตัวอีกเหมือนกัน แล้วก็จะเลิกนิสัย "เก็บความรู้สึกไว้คนเดียว" ให้ได้ เป็นสิ่งที่ไม่ดีมากๆนิสัยแบบนี้ คิดอะไร รู้สึกอะไร ทำไมชอบเก็บมันไว้ ทำไมไม่ปรึกษาคนอื่นบ้าง (ขณะที่พูดนี่ก็ปรึกษากะตัวเองอยู่นะ) เฮ้อ! เบื่อตัวเอง (แต่ไม่ได้คิดสั้นหรอกนะ)
ของทุกสิ่งในโลก มีคำสอน มีแง่คิด มีมุมมองให้เราเลือกมองและนำไปใช้อยู่มากมาย อย่างเรื่องที่ได้อ่านมา เป็นเรื่องของดินสอและยางลบ ซึ่งเป็นการตั้งคำถามว่า "ทำไมดินสอต้องมียางลบ" เรื่องแรกนั้นเกี่ยวกับความไม่ประมาท ส่วนเรื่องที่สองเกี่ยวกับมิตรภาพ หวังว่าคงได้อะไรดีๆจากทั้งสองเรื่องนี้กันนะ
111111111111111111111111111
....................................................
บางครั้งเราก็มองข้ามสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ไป
เพียงเพราะใช้เวลาสั้นๆ ในการตัดสินสิ่งนั้นว่า " ไร้สาระ" หลายวันก่อน เพื่อนคนหนึ่งถามผมว่า "ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ ? " ผมไม่ได้สนใจและใส่ใจกับคำถามนั้นสักเท่าไหร่ เพียงแค่รู้สึกว่าเป็นคำถามที่ไม่มีสาระอะไรเสียเลย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบเล่นๆ ไปว่า "ก็คงมีเพื่อความสะดวกมั้ง หรือไม่ก็ช่วยให้คนขี้ลืมที่ชอบวางยางลบไม่เป็นที่เป็นทาง ได้มียางลบ ใช้มั้ง" เพื่อนของผมก็อมยิ้ม ก่อนที่จะตอบผม สั้นๆ ว่า "ไม่ใช่" "อ้าว. . .งั้นเพราะอะไรล่ะ" ผมอดที่จะถามไม่ได้ ก็เพราะว่า " คนเราสามารถทำผิดกันได้ " ". . . . . . . . . . . . . . . . . . " ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง หลังจากที่ได้ยินคำตอบ และปล่อยให้เจ้าของคำถามเดินจากไป โดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรมากไปกว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาเท่านั้น คำถามของเพื่อนที่ผมเคยมองว่ามันไร้สาระ กลับทำให้ผม ได้เก็บมาคิดแทบทุกขณะที่สมองว่าง เย็นวันนั้น ผมจึงหยิบโทรศัพท์เขียนข้อความส่งถึงเพื่อนๆ ด้วยประโยคที่ซ้ำกัน. . . " ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ ........................................................ เพราะคนเรามีสิทธิ์ทำผิดกันได้ ........................................................ แต่จงจำไว้ว่า. . .เราไม่ควรใช้ยางลบให้หมดก่อนดินสอ เพราะนั่นอาจหมายความว่า เรากำลังทำผิดซ้ำๆ จนความผิดนั้นอาจสายเกินแก้" ผมเองยังไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่คิดต่อจากเพื่อนนั้นมันจะถูกต้องหรือไม่ และเพื่อนๆ ที่ได้รับข้อความจากผมจะเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะบอกหรือเปล่า จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจ. . .นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการมากสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ผมอยากได้รับ คือ เพื่อนของผมจะคิดต่อจากความคิดของผมอย่างไร และลึกๆ ผมก็แค่หวังว่า เพื่อนของผมคงจะกล้าเผชิญหน้ากับความผิดพลาด และไม่ประมาทในการใช้ชีวิตและยอมรับการกระทำของตัวเอง. . . เพียงแค่นั้น ผมก็หมดห่วง 2222222222222222222
ทำไม....ดินสอต้องมียางลบ
มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่ กับยางลบ หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา จนกระทั่งดินสอเอ่ยกับยางลบว่า "เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว" ยางลบจึงถามว่า "ทำไมล่ะ" ดินสอจึงตอบกลับไปว่า "ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย" ยางลบจึงเถียงว่า "เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด" ทั้งคู่จึงแยกทางกัน ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิด ข้อความที่สวย ๆ ที่มันเคยเขียนได้ก็ สกปรก มีแต่รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด มันคิดถึงยางลบจับใจ ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องสกปรกอีกต่อไป พอเวลาผ่านไป มันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า เพราะไม่มีอะไรให้ลบ มันคิด ถึงดินสอจับใจ ทั้งคู่จึงกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งที่ดี ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิดเท่านั้น ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำ ดินสอในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ ดี แต่พอเวลาเปลี่ยนไปมันก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดีๆ เท่านั้น ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่าง ทั้งดีและไม่ดี แต่ทุกครั้งที่ลืมตัวมันก็จะสกปรก แต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี หรือคือการให้อภัยนั่นเอง ฉะนั้นการเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ คือ การจำแต่สิ่งดีๆ และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง ถ้าเราเป็นเช่นนั้นบ้างก็คงจะดีนะครับ เพราะถ้ามนุษย์เราคอยแต่ที่จะชิงดีชิงเด่น และคิดอาฆาตมาดร้ายกันอยู่ตลอดเวลาคงจะไม่มีความสุข มิตรภาพสร้างขึ้นได้ยาก แต่ทำลายได้ง่ายนิดเดียว
ป.ล. จะพยายามเรียนรู้ที่จะทำให้รู้สึกดี โดยปราศจากความเกรงใจ ไม่รำคาญ ไม่รู้สึกว่าเราก้าวก่ายกับชีวิตมากเกินไป ต้องลองดู อย่ายอมแพ้ จงสู้ต่อไป การล้มจะทำให้เราแข็งแกร่ง ความผิดพลาดจะทำให้เราอดทน สู้ต่อไป อ.คาเมะของเด็กๆ
评论 (2)
引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://mhoonab.spaces.live.com/blog/cns!D6BF5FEE08F9E644!261.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
